پژوهش حاضر با روش پژوهش توصیفی-تحلیلی به بررسی فقهی «امر به معروف و نهی از منکر» با تکیه بر سیره امام حسین (ع) می پردازد با این هدف که مبانی فقهی این فریضه در پرتو رفتار و گفتار امام حسین (ع) و تحلیل جایگاه آن در اصلاح دینی و اجتماعی امت اسلامی، بازشناسی گردد. از این رو باید پرسید: «مباین فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیرۀ امام حسین (ع) چیست». یافته های پژوهش نشان می دهد که این دو فریضه در کتاب و سنت ریشه دارد و فقیهان دایره «معروف» و «منکر» را فراتر از واجب و حرام، شامل مستحب و مکروه نیز دانستهاند. در دوران امویان، تحریف گسترده احکام الهی موجب رواج منکرات به عنوان معروف شده بود و امام حسین (ع) با قیام در برابر این انحراف، مصداق کامل امر به معروف و نهی از منکر را آشکار ساخت. نتیجه تحقیق آن است که سیرۀ امام معصوم (ع) نه تنها مبنای فقهی وجوب این فیضه است، بلکه معیار تشخیص معروف و منکر در شرایط اجتماعی نیز به شمار می آید.
محمدی, عبدالقادر. (1404). مبانی فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیرهی امام حسین (ع). دوفصلنامه علمی- تخصصی یافتههای فقه صادق, 3(1), 65-83. doi: 10.22034/ms.2025.100679
MLA
عبدالقادر محمدی. "مبانی فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیرهی امام حسین (ع)". دوفصلنامه علمی- تخصصی یافتههای فقه صادق, 3, 1, 1404, 65-83. doi: 10.22034/ms.2025.100679
HARVARD
محمدی, عبدالقادر. (1404). 'مبانی فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیرهی امام حسین (ع)', دوفصلنامه علمی- تخصصی یافتههای فقه صادق, 3(1), pp. 65-83. doi: 10.22034/ms.2025.100679
VANCOUVER
محمدی, عبدالقادر. مبانی فقهی امر به معروف و نهی از منکر در سیرهی امام حسین (ع). دوفصلنامه علمی- تخصصی یافتههای فقه صادق, 1404; 3(1): 65-83. doi: 10.22034/ms.2025.100679
)